گر مخير بکنندم به قيامت که چه خواهي؟

دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را

جز خدا کیست که در سایه ی مهرش بخزیم ؟

رحمت اوست که هر لحظه  پناه من و توست

در دبستان ازل  حسن تو  ارشادم کرد

ای اجل  جانم  به قربانت  بیا جانم  بگیر

ای خدا مردم نمی گیری در اغوشم چرا؟

با هجوم  غم  نمی دانم  کجا  باید  شدن

گوشه ی میخانه هم غم می کند پیدا مرا

گر چو فرهادم به تلخی جان بر آید باک نیست

بس حکایت های شیرین  باز  می ماند  ز  من

انکه میگفت که در میکده ها شور و شراست

دیدمش  بر  در  میخانه  به  پنهان  گذر  است

پيري آن نيست كه  بر سر زند موي سفيد

هر جواني كه به دل عشق ندارد پير است

بازگشت به صفحه اول